Cesarz niemiecki Wilhelm I wydał dekret stanowiący o tym, że właścicielem wyżła weimarskiego może być tylko osoba z udokumentowanym 4-pokoleniowym szlacheckim pochodzeniem. Dziś wyżeł weimarski może być pupilem prawie każdego. Prawie, bo to pies dla osoby aktywnej, która będzie potrafiła go wychować.

Jest wiele różnych teorii dotyczących pochodzenia wyżła weimarskiego. Pewne jest tylko tyle, że wyżeł weimarski, który miał domieszkę krwi psa tropiącego typu „Leithund”, występował w rejonie Weimaru już w pierwszym trzydziestoleciu XIX wieku. W połowie XIX wieku, zanim rozpoczęto hodowlę w czystości rasy, psy te znajdowały się głównie
w rękach profesjonalnych myśliwych i hodowców zwierząt w Niemczech centralnych, głównie w okolicach regionu Weimaru i Turyngii. Kiedy zmniejszyło się zapotrzebowanie na psy tropiące, skrzyżowano je z psami typu „Hühnerhund”. Od roku 1890 prowadzono dalszą hodowlę w oparciu o ten typ krzyżówki, połączoną z wpisami do ksiąg hodowlanych. Na przełomie XIX i XX wieku obok wyżłów weimarskich krótkowłosych zaczęły pojawiać się osobniki długowłose. Od chwili założenia pierwszych ksiąg hodowlanych wyżeł weimarski hodowany był praktycznie w czystości rasy, w zasadzie wolny od domieszek krwi innych ras, przede wszystkim pointera. Z tego względu też uważa się, że wyżeł ten jest jedną z najstarszych odmian wyżłów niemieckich, która utrzymywana jest w czystości rasy od około 100 lat.

Opis wzorca rasy w języku polskim na stronie ZKwP
https://www.zkwp.pl/zg/wzorce/99.pdf

Opis wzorca rasy na stronie FCI
http://www.fci.be/en/nomenclature/WEIMARANER-99.html